|
PJEV BIVANJU GESANG ANS SEIN
|
Doroteja Novosel Balov PJEV BIVANJU / GESANG ANS SEIN
Verlag an der Spree, Berlin 2007 ISBN: 978-3-9809951-8-4
Aus dem Kroatischen übersetzt von Elizabeta Lindner Lektur der deutschen Übersetzung: Petra Huber Umschlaggestaltung: Konstantin Tančev Dinka Layout und Satz: Jovan Balov
|
Cijena 70 Kuna Preis 10 € |
|
|
|
|||
|
LJULJANJE
Na stolici ljuljala se Mislima čuvala sne Pod prozorom zlatne zrake Sunca Na obrazima osmijeh Bilo je Ljuljanje
Ljuljasmo se Sve se ljuljalo Po navici i plesalo Lampe stolovi mi u pokretu U ritmu naših udaraljki Srca nam bjehu pretvorena u dom Topao bješe kruh u rukama Topla i kupka
Ljuljahu se Sjene na zidu i paučina I ja u obličja pretvorena U daha ljuljanje mirise proljetne Toplotu bivanja I tvoje krilo
Ljuljasmo se Obraza pritisnutih Uvijek istim ritmom U kutu plave sobe U ljuljački zaspala je Čuvajući svoje sne u skutu
U STAROJ KUĆI
Nikog nema odavna Prilika je unići sada Mišljah slobodno je I priđoh zidovima kamenim Kad toplota me obli neka A mila se svjetlost nazri Kroz pukotine škura trošnih sijaše To je vatra U kaminu gori drage kuće Dobro mi poznate Za mene li je pripaljena
Ulazu priđoh Al' vrata bjehu zaključana Silno željah unići U kuću praznu napuštenu Moju sada mišljah tada Ne znajući pritom Kako nemam nit ključ
Šunjah se A sa mnom I sve sjene mojih želja Zidine tople svjetlost grijaše Sanjam li ili to Mjesečina noću Kućom ovom siluete čara Tko li je tko zna U kaminu zašto gori vatra Čijim li je rukama zapaljena
Živ tko zapalio je vatru U šutnji trajanja Zašto postoji vrijeme kad Kad svjetlost je ova bezvremena Spokojna topla U istoj kući sad kao i tad U uspomeni mirno tinja U hodu vječnosti Tko li mi stare svežnjeve promrsi
Vrijeme zavarava Traje u trajanju A ista mi je čežnja iskonska Unići u svoju kuću želim noćas U kaminu dok gori vatra stoljetna Mazna vruća plamena Poput vječna susreta goruća Prije i poslije vremena Toplinu silnu što izgara
Iz mladosti dah Predanja Struji poput Vjetra Ljubi staro kamenje Svaki pedalj zida sjeća se U ovoj me kući spominje Svijetli kroz pukotine vatra Pucketava mirisna Zašto Tko li je Tko zna gdje je moj ključ
* * * Zar je moguće Vidjeh ljudske sjene Dvije omanje Dvije poveće Jedna uistinu silno Podsjeća na mene
Pojavom sam ovom zbunjena Svaka silueta ova Bliska mi je i dobro znana Al' nit jedna mene ne susreće Svaka tek zadrhti od sreće Što sam tu nisam ju previdjela Sjećaju li se naših dragih trajanja U svakom listu kamenu dahu Oni su tu Što li traže čuvaju U kući ovoj da li se igraju Ili su tek unišle u uspomenu Siluete drage mene što znaju Odsjele su tu u Raju Zar one meni vrata da zaključaju Sad kad grije vatra najtoplija Sjajna vatra najsvjetlija
Vidjeh jasno njeno lice Moja sestra s njima je I bićem cijelim poželjeh unići Biti pored nje U kući trošnoj spokojnoj
Davna struna Iz kamina izgara jer Jer trebao je Prvi Svijet biti Cvijet Sveg nam poimanja Biti tvoja Moja iskra trajanja I trebala je gorjeti Ta iskra vječna žara Bezvremena Iz kamina stara
Oh ta vrata zaključana
SVE - DAH
Duhu stvaranja Diše Živa trajanja
Izdiše u praskozorja Sve-sna Ljubavi darovana
SMRT Nadmašuje svo nadanje Humus je poljanice put
Da progledam i tamo Gdje me nema više Obris vremena mi piše
«Ne birati Vrijeme provoditi Uvjetna se tijeka osloboditi»
|
SCHAUKELN
Im Stuhl schaukelnd Hütete sie Träume mit ihren Gedanken Goldene Sonnenstrahlen unter dem Fenster Das Lächeln auf den Wangen Das war... Das Schaukeln
Wir schaukelten - Alles schaukelte Tanzte aus Gewohnheit Die Lampen die Stühle wir in Bewegung Im Rhythmus unserer Schlagzeuge Wurden unsere Herzen ein Zuhause Warm war das Brot in den Händen Warm auch das Bad
Die Schatten an der Wand und das Spinnennetz Schaukelten Auch ich in eine Silhouette verwandelt In meinem Atem das Schaukeln und die Frühlingsdüfte Die Wärme des Seins Und dein Schoß
Wir schaukelten Wange an Wange geschmiegt Im selben Rhythmus Unter dem Fenster in der Ecke des blauen Zimmers In der Schaukel schlief sie ein Ihre Träume Im Schoß hütend
IM ALTEM HAUS
Seit langem keiner da - Die Gelegenheit ist jetzt da einzutreten Ich dachte es muss wohl offen sein Und trat an die Steinmauer heran Als mich Wärme durchströmte Ich sah wie durch die Risse Der verwitterten Fensterläden leuchtet Sein liebevolles Licht schüchtern zeigend Das Feuer Das im Kamin des lieben Hauses brennt Im Haus mir wohl bekannt Ist es denn für mich entflammt
Ich kam zum Eingang Die Türe war verschlossen - Ich wünschte mir einzutreten In das alte verlassene Haus Jetzt ist es meins dachte ich einst - Ohne dabei zu wissen Wo ist mein Schlüssel um aufzuschließen
Ich schleiche mich heran und mit mir Alle Schatten meiner Wünsche - Die warmen Mauern vom Licht überflutet Träume ich nur oder zaubert der Mond nachts Schatten in das Haus - Wer ist es wer weiß Warum im Kamin das Feuer brennt Wessen Hände haben es entflammt
Wer ist am Leben wer hat das Feuer entfacht Im Schweigen der Dauer - Warum es die Zeit gibt Wenn dieses Licht zeitlos ist Friedlich warm In demselben Haus jetzt wie einst In der Erinnerung ruhig glüht - Meine Bündel durchwühlt
Die Zeit täuscht Dauert in der Dauer Meine ursprüngliche Sehnsucht gleich geblieben Heute nacht wünsche ich mein Haus zu betreten Während im Kamin das Jahrhunderte alte Feuer brennt Sanft heiß flammend Der brennenden Begegnung ähnelnd Vor und nach der Zeit Mächtige Wärme verbrennend
Der Atem der Sagen aus der Jugendzeit Haucht wie Wind durch Küsst die alten Steine Sich an jedes Fingerbreit der Mauer erinnernd In diesem Haus mich erwähnend - Das Feuer leuchtet durch die Risse Knisternd duftend Warum – Wer ist es wer weiß Wo mein Schlüssel ist
* * * Ist es denn möglich Menschenschatten habe ich gesehen Zwei kleinere Zwei groß Die eine tatsächlich sehr An mich erinnernd
Von dieser Erscheinung bin ich verwirrt Jede dieser Silhouetten Steht mir nah ist mir gut bekannt Obwohl mir keine begegnet Fühle ich jede vor Freude bebend Denn ich bin da hab sie nicht übersehen - Besinnen sie sich denn auf unser liebes Verweilen In jedem Blatt Stein Atem Sind sie vorhanden - Was suchen was hüten sie Sind sie im Haus nur um zu spielen Oder traten sie gerade in die Erinnerung ein Die lieben Silhouetten die mich alle kennen Die das hier das Paradies nennen - Ob sie mir dieTüre verschließen Gerade wenn das Brennen des Feuers am wärmsten Sein Leuchten am hellsten
Ich habe klar ihr Gesicht gesehen Meine Schwester unter ihnen Mit meinem ganzen Wesen würde ich da eintreten Neben ihr sein In diesem Haus so bröcklig so ruhig
Die uralte Saite Im Kamin verbrennt - Wäre nur in unserer Deutung Die Erste Welt von einer Blume dargestellt - Mein Funken der Dauer sein Er sollte weiterbrennen Der Funken vom ewigen Glühen darin Zeitlos Im alten Kamin
Oh diese verschlossene Türe
DER ALL-HAUCH
Haucht Dem Geist des Schöpfers Das Leben des Dauerns ein
Im Morgenrot ausatmend Mit dem All -Traum Die Liebe bereichernd
DER TOD Überholt die ganze Hoffnung Der Humus ist des Feldes Weg
Auch dort wo es mich nicht gibt Soll ich trotzdem klar sehen Und das Schreiben der Zeitkontur verstehen
„Nicht wählen die Zeit erfassen den bedingten Lauf verlassen“
|
||