Home        Bücher          Seidemalerei          Projekte          Kontakt            Index            Impressum

 

 PJEV BIVANJU

 GESANG ANS SEIN

 

KA OAZI

 

VREMETO NE

 

VRIJEME NE

 

Doroteja Novosel Balov

PJEV BIVANJU / GESANG ANS SEIN

 

 

 

Verlag an der Spree, Berlin 2007

ISBN: 978-3-9809951-8-4

Aus dem Kroatischen übersetzt von Elizabeta Lindner

Lektur der deutschen Übersetzung: Petra Huber

Umschlaggestaltung: Konstantin Tančev Dinka

Layout und Satz: Jovan Balov

           

 

            

 

 

Cijena 70 Kuna

 Preis 10 €

 

LJULJANJE

 

Na stolici ljuljala se

Mislima čuvala sne

Pod prozorom zlatne zrake Sunca

Na obrazima osmijeh

Bilo je

Ljuljanje

 

Ljuljasmo se

Sve se ljuljalo

Po navici i plesalo

Lampe stolovi mi u pokretu

U ritmu naših udaraljki

Srca nam bjehu pretvorena u dom

Topao bješe kruh u rukama

Topla i kupka

 

Ljuljahu se

Sjene na zidu i paučina

I ja u obličja pretvorena

U daha ljuljanje mirise proljetne

Toplotu bivanja

I tvoje krilo

 

Ljuljasmo se

Obraza pritisnutih

Uvijek istim ritmom

U kutu plave sobe

U ljuljački zaspala je

Čuvajući svoje sne

u skutu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U STAROJ KUĆI

 

Nikog nema odavna

Prilika je unići sada

Mišljah slobodno je

I priđoh zidovima kamenim

Kad toplota me obli neka

A mila se svjetlost nazri

Kroz pukotine škura trošnih sijaše

To je vatra

U kaminu gori drage kuće

Dobro mi poznate

Za mene li je pripaljena

 

Ulazu priđoh

Al' vrata bjehu zaključana

Silno željah unići

U kuću praznu napuštenu

Moju sada mišljah tada

Ne znajući pritom

Kako nemam nit ključ

 

Šunjah se

A sa mnom

I sve sjene mojih želja

Zidine tople svjetlost grijaše

Sanjam li ili to Mjesečina noću

Kućom ovom siluete čara

Tko li je tko zna

U kaminu zašto gori vatra

Čijim li je rukama zapaljena

 

Živ tko zapalio je vatru

U šutnji trajanja

Zašto postoji vrijeme kad

Kad svjetlost je ova bezvremena

Spokojna topla

U istoj kući sad kao i tad

U uspomeni mirno tinja

U hodu vječnosti

Tko li mi stare svežnjeve promrsi

 

Vrijeme zavarava

Traje u trajanju

A ista mi je čežnja iskonska

Unići u svoju kuću želim noćas

U kaminu dok gori vatra stoljetna

Mazna vruća plamena

Poput vječna susreta goruća

Prije i poslije vremena

Toplinu silnu što izgara

 

Iz mladosti dah Predanja

Struji poput Vjetra

Ljubi staro kamenje

Svaki pedalj zida sjeća se

U ovoj me kući spominje

Svijetli kroz pukotine vatra

Pucketava mirisna

Zašto

Tko li je

Tko zna gdje je moj ključ

 

            * * *

 Zar je moguće

Vidjeh ljudske sjene

Dvije omanje

Dvije poveće

Jedna uistinu silno

Podsjeća na mene

 

Pojavom sam ovom zbunjena

Svaka silueta ova

Bliska mi je i dobro znana

Al' nit jedna mene ne susreće

Svaka tek zadrhti od sreće

Što sam tu nisam ju previdjela

Sjećaju li se naših dragih trajanja

U svakom listu kamenu dahu

Oni su tu

Što li traže čuvaju

U kući ovoj da li se igraju

Ili su tek unišle u uspomenu

Siluete drage mene što znaju

Odsjele su tu u Raju

Zar one meni vrata da zaključaju

Sad kad grije vatra najtoplija

Sjajna vatra najsvjetlija

 

Vidjeh jasno njeno lice

Moja sestra s njima je

I bićem cijelim poželjeh unići

Biti pored nje

U kući trošnoj spokojnoj

 

Davna struna

Iz kamina izgara jer

Jer trebao je

Prvi Svijet biti Cvijet

Sveg nam poimanja

Biti tvoja

Moja iskra trajanja

I trebala je gorjeti

Ta iskra vječna žara

Bezvremena

Iz kamina stara

 

Oh ta vrata zaključana

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

SVE - DAH

 

Duhu stvaranja

Diše

Živa trajanja

 

Izdiše u praskozorja

Sve-sna

Ljubavi darovana

 

 

  SMRT

Nadmašuje svo nadanje

Humus je poljanice put

 

Da progledam i tamo

Gdje me nema više

Obris vremena mi piše

 

«Ne birati

Vrijeme provoditi

Uvjetna se tijeka osloboditi»

 

 

 

 

SCHAUKELN

                                

Im Stuhl schaukelnd

Hütete sie Träume mit ihren Gedanken

Goldene Sonnenstrahlen unter dem Fenster

Das Lächeln auf den Wangen

Das war...

Das Schaukeln

 

Wir schaukelten -

Alles schaukelte

Tanzte aus Gewohnheit

Die Lampen die Stühle wir in Bewegung

Im Rhythmus unserer Schlagzeuge

Wurden unsere Herzen ein Zuhause

Warm war das Brot in den Händen

Warm auch das Bad

 

Die Schatten an der Wand und das Spinnennetz

Schaukelten

Auch ich in eine Silhouette verwandelt

In meinem Atem das Schaukeln und die Frühlingsdüfte

Die Wärme des Seins

Und dein Schoß

 

Wir schaukelten

Wange an Wange geschmiegt

Im selben Rhythmus

Unter dem Fenster in der Ecke des blauen Zimmers

In der Schaukel schlief sie ein

Ihre Träume

Im Schoß hütend

 

 

 

IM ALTEM HAUS

 

Seit langem keiner da -

Die Gelegenheit ist jetzt da einzutreten

Ich dachte es muss wohl offen sein

Und trat an die Steinmauer heran

Als mich Wärme durchströmte

Ich sah wie durch die Risse

Der verwitterten Fensterläden leuchtet

Sein liebevolles Licht schüchtern zeigend

Das Feuer

Das im Kamin des lieben Hauses brennt

Im Haus mir wohl bekannt

Ist es denn für mich entflammt

 

Ich kam zum Eingang

Die Türe war verschlossen -

Ich wünschte mir einzutreten

In das alte verlassene Haus

Jetzt ist es meins dachte ich einst -

Ohne dabei zu wissen

Wo ist mein Schlüssel um aufzuschließen

 

Ich schleiche mich heran und mit mir

Alle Schatten meiner Wünsche -

Die warmen Mauern vom Licht überflutet

Träume ich nur oder zaubert der Mond nachts

Schatten in das Haus -

Wer ist es  wer weiß

Warum im Kamin das Feuer brennt

Wessen Hände haben es entflammt

 

Wer ist am Leben  wer hat das Feuer entfacht

Im Schweigen der Dauer -

Warum es die Zeit gibt

Wenn dieses Licht zeitlos ist

Friedlich  warm

In demselben Haus jetzt wie einst

In der Erinnerung ruhig glüht -

Wer hat im Gange der Ewigkeit

Meine Bündel durchwühlt

 

Die Zeit täuscht

Dauert in der Dauer

Meine ursprüngliche Sehnsucht gleich geblieben

Heute nacht wünsche ich mein Haus zu betreten

Während im Kamin das Jahrhunderte alte Feuer brennt

Sanft heiß flammend

Der brennenden Begegnung ähnelnd

Vor und nach der Zeit

Mächtige Wärme verbrennend

 

Der Atem der Sagen aus der Jugendzeit

Haucht wie Wind durch 

Küsst die alten Steine

Sich an jedes Fingerbreit der Mauer erinnernd

In diesem Haus mich erwähnend -

Das Feuer leuchtet durch die Risse

Knisternd duftend

Warum –

Wer ist es wer weiß

Wo mein Schlüssel ist

 

                * * *

 Ist es denn möglich

Menschenschatten habe ich gesehen

Zwei kleinere

Zwei groß

Die eine tatsächlich sehr

An mich erinnernd

 

Von dieser Erscheinung bin ich verwirrt

Jede dieser Silhouetten

Steht mir nah ist mir gut bekannt

Obwohl mir keine begegnet

Fühle ich jede vor Freude bebend

Denn ich bin da hab sie nicht übersehen -

Besinnen sie sich denn auf unser liebes Verweilen

In jedem Blatt  Stein  Atem

Sind sie vorhanden -

Was suchen  was hüten sie

Sind sie im Haus nur um zu spielen

Oder traten sie gerade in die Erinnerung ein

Die lieben Silhouetten die mich alle kennen

Die das hier  das Paradies nennen -

Ob sie mir dieTüre verschließen

Gerade wenn das Brennen des Feuers am wärmsten

Sein Leuchten am hellsten

 

Ich habe klar ihr Gesicht gesehen

Meine Schwester unter ihnen

Mit meinem ganzen Wesen würde ich da eintreten

Neben ihr sein

In diesem Haus so bröcklig so ruhig

 

Die uralte Saite

Im Kamin verbrennt -

Wäre nur in unserer Deutung

Die Erste Welt von einer Blume dargestellt -

Sie sollte dein

Mein Funken der Dauer sein

Er sollte weiterbrennen

Der Funken vom ewigen Glühen darin

Zeitlos

Im alten Kamin

 

Oh diese verschlossene Türe

 

 

 

DER ALL-HAUCH

 

 

Haucht

Dem Geist des Schöpfers

Das Leben des Dauerns ein

 

Im Morgenrot ausatmend

Mit dem All -Traum

Die Liebe bereichernd

 

 

  DER TOD

Überholt die ganze Hoffnung

Der Humus ist des Feldes Weg

 

Auch dort wo es mich nicht gibt

Soll ich trotzdem klar sehen

Und das Schreiben der Zeitkontur verstehen

 

„Nicht wählen die Zeit erfassen

den bedingten Lauf verlassen“